Gurbetin Yetim Bayramları…

Reklam

İbrahim ÇİTİL

Zaman hızla akıp geçiyor. Bugün Hollanda’nın pek çok şehrinde yükselen minareleri, bayram sabahları sokaklara taşan kalabalıkları gördüğümüzde, bu imkanların gökten zembille inmediğini hatırlamak boynumuzun borcudur. ​”Nerede o eski bayramlar?” derken, aslında o yokluk içindeki büyük dayanışmayı, o ilk neslin tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu kutsal mekanları özlüyoruz.

​Rokin’den Rozengracht’a: İlk Göz Ağrımız Fatih Camii

​Hollanda Türk toplumunun hafızasında silinmez bir iz bırakan, bu davanın duayen isimlerinden İbrahim Görmez ve beraberindeki bir avuç inanmış insanın gayretlerini nasıl unutabiliriz? 1975 yılından 1981’e kadar Amsterdam’ın kalbinde, Rokin’deki o kiliseden camiye çevrilmiş mütevazı mekan, Türklerin tek sığınağı, tek camisiydi.

​Ardından 1981 yılında yine İbrahim Görmez’in öncülüğünde satın alınan, kapılarını cemaate açan ve bugün hala Müslümanların gururu olan Rozengracht’taki Fatih Camii… O taş duvarlar, gurbette kimsesiz kalan bir neslin ana kucağı oldu. Çocuk ruhlarımıza seslenen, ahlakı, edebi ve büyüklere saygıyı öğreten​ sivaslı Halis ve Zeki Gül hocaları ve diğerlerini unutmak mümkünmü? Zeki Gül Hoca: İlk göz ağrımız, o zorlu kuruluş yıllarının sükuneti ve vakarıyla gönüllerde taht kuran davudi sesiyle Kur’an-ı Kerimi güzel okuyanlardandı. Sivaslı Halis Hoca is o babacan tavrıyla, Sivas’ın samimiyetini Amsterdam’ın kalbine taşıyan, çocuklara birşeyler öğretmenin çabasında olan ve gurbetin hüznünü dağıtan kıymetlimiz idi. Onlar sadece cami hocası değil; dert ortağımız, yol göstericimiz ve Avrupa’daki Türk varlığının adeta manevi tapu senetleriydiler.

Fabrika Yemekhanelerinden Saf Tutulan Günlere

​Birinci nesil büyüklerimizin anlattıkları bugün bizlere birer destan gibi geliyor. Eskiden cami bulmak çölde su bulmak kadar zormuş. Bayram namazı kılabilmek için şehirler arası yolculuklar yapılırmış; cami olmadığı için fabrika yemekhanelerinde, spor salonlarında, stadlarda saf tutulurdu.

​1967 yılında açılan Hollanda’nın ilk cemiyeti Türk Kültür Merkezi’nde yere serilen kilimlerin üzerinde kılınan o namazların tadı başkaydı. 1983’ten itibaren yükselen teravih sesleri, bugün sahip olduğumuz Hollanda Diyanet Vakfı gibi devasa çınarların ilk filizleriydi.

​”Dilini Unutan, Dinini de Unutur”

Anavatanımızdan getirdiğimiz o güzel Türkçemizle okunan dualar, verilen vaazlar, gurbetteki kimliğimizin en güçlü kalesidir.

​Ahde Vefa: Büyüklerimize Şükran Borçluyuz

​

Bu yolu açan, o imkansızlıklar içinde bizlere ibadet edecek mekanlar bırakan birinci nesil büyüklerimize ve hocalarımıza çok şey borçluyuz. Başta İbrahim Görmez, yakında vefaat eden Abdurrahman Özsoy, Zeki Gül ve Halis hocalarımız olmak üzere, bu hizmete omuz veren tüm büyüklerimizden Allah razı olsun. ​Hayatta olanlara: Allah sağlık, afiyet ve uzun ömürler versin. ​Ahirete göçenlere: Mevla rahmet eylesin, mekanları cennet olsun. ​Bizler, onların ektiği tohumların gölgesinde bayram eden nesiller olarak, bu emaneti daha ileriye taşımaya bir görev telakki ediyoruz.

​Bayramınız mübarek, birliğimiz daim olsun…