BİR YİĞİDİN ARDINDAN…
İbrahim ÇİTİL
Kıymetli okurlarım, bu yazımı 17 yıl önce aramızdan ayrılan ve hayatımızda derin acılar bırakan büyük dava adamı merhum şehit Muhsin Başkan’la olan anılarımdan ve unutamadıklarımdan bahsedeceğim. Sarsılmaz bir inancın ve vefanın hikâyesini kaleme aldım.
Merhum Başkanla olan bağımız sadece bir fikir birlikteliği değil; aynı toprağın insanlarıyız. Köylerimizin yakın olması, köklerimize ve kadim bir geçmişe dayanıyoruz. Rahmetli Ali dedesinin köyümüzde imamlık yaptığını büyüklerimizden gururla dinleyerek büyüdük. O, bizim için sadece bir lider değil, ocağımızdan bir parçaydı.
90’lı yıllarda Sivas’tan konvoylarla yola çıkıp Sızır’a, oradan da o meşhur Sızır Yaylası’na vardığımız o günü asla unutamam. Yaylanın tertemiz havasında etrafında halka olduğumuzda, bize sadece siyaset anlatmıyor, adeta bir hayat dersi veriyordu. Dönüşte Sızır meydanındaki o tarihi camide, omuz omuza eda ettiğimiz ikindi namazının manevi iklimi hâlâ hafızamda canlanır. O gün o cemaat, sadece bir liderle değil; bir “gardaşla” saf tutmanın huzurunu yaşıyordu.
Dostluğumuz,ilişkilerimiz, irtibatımız hiç kesilmedi, gurbet yollarında da devam etti. Hollanda’ya her gelişinde, imkânlarım nispetinde yanında bulunmaya gayret ettim. Piet Mondrian Okulu’nun salonunu hınca hınç dolduran kalabalığı, o coşkulu tezahüratları nasıl unutabilirim?

Hatırlayın o engelleme girişimlerini… Türk ve İslam karşıtı baskılar nedeniyle okul yönetimi konferansı son anda iptal etmişti. Ama o, yılmadı, yıkılmadı. Aynı gün Amsterdam Osdorp’ta gerçekleşen o büyük buluşma; sadece bir lideri değil, bir milletin sarsılmaz iradesini ağırlıyordu, misafir ediyordu. Gösterdiği tevazu ile bizden biri olduğunu gösteriyor, kalbimizi ısıtıyordu. O gün bize şu efsanevi düsturu miras bırakıyordu:
“Düz yaşayacağız, dik duracağız, doğru gideceğiz.”
En acısı ise vefatından sadece üç ay önceydi… Hollanda’ya son gelişinde Amsterdam Nizam-ı Alem Teşkilatı’ndaki o konuşması hâlâ kulaklarımda. Sanki bir vedanın haberi vardı o gün; dertleşen, nasihat eden ve helalleşen bir “Alperen” duruyordu karşımızda.
Onu Amsterdam Schiphol Havalimanı’ndan uğurlarken, o el sallayışın aslında bir sonsuzluk yolculuğunun ilk adımı olduğunu hiçbirimiz bilmiyorduk. Şimdi ne zaman o havalimanına gitsem, o anı tekrar tekrar yaşıyorum. Her uçağa bakışımda onun vakur duruşunu ve üzerimizde kalan son hakkını hatırlıyorum.
Bize gurbette tek bir kızılelma bıraktı: “Kimliğinize sahip çıkın.” Bugün Avrupa’da yaşayan her Türk evladı için bir vasiyet niteliğinde olan o uyarısı hala güncelliğini korumaya devam ediyor:
“Ne zaman Hollanda’daki bir gençle Almanya’daki bir genç Türkçe konuşup anlaşamıyorsa, işte o zaman kimliğimizi kaybetmişiz demektir!”
O, Avrupa’nın ortasında ama köklerine sımsıkı bağlı bir neslin hayaliyle yaşadı.
Geçtiğimiz yıl kaybettiğimiz Türkçemizin konuşan dili merhum Yavuz Bülent Bakiler hocanın şu sözleri, onun şahsiyetini en veciz şekilde özetler:
“Muhsin Başkan, milletimizin kültür kökenlerine aşkla bağlı olanlardandı. Emrolunduğu gibi dosdoğru bir adamdı. Vakâr sahibiydi. Bu özellikleri yüzünden ona çok zulmettiler, çok çile çektirdiler. Onu Mamak zindanlarında 2,5 m²’lik bir hücrede 5,5 yıl ezdikten sonra beraatine karar verdiler. Acaba Türkiye’de kaç siyasi, son yolculuğuna Muhsin Başkan gibi yüz binlerin omuzlarında uğurlandı?”
Muhsin Başkan bize bir hayat düsturu bıraktı. Karlı bir dağ başında şehadete yürürken arkasında lekesiz bir tertemiz hayat ve binlerce şahit bıraktı. Ben de o şahitlerden biri olmanın onuruyla diyorum ki:
Güle güle ey yiğit başkan, güle güle ey koca reis… Emanetin başımızın üstündedir.
“ Ben sonsuzluğu düşünüyorum.
Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum
Durun kapanmayın pencerelerim
Güneşimi kapatmayın
Beton çok soğuk, üşüyorum…
Ruhu şad, mekânı cennet olsun.



