İzin Yolu “Çile Yolu”

Reklam

İbrahim ÇİTİL

Avrupa’lı Türklerin memleket yolculuğu her yaz yeniden başlar. Altmış yıldır Avrupa’dan Türkiye’ye uzanan binlerce kilometrelik bir özlem ve hasret. Gümrük kapılarında başlayan çile ve vuslat yolunun sonunda Kapıkule’de sevinçten akan gözyaşları…

Her yıl özellikle Batı Avrupa’nın dört bir yanından akın akın insanlar Türkiye’ye doğru yola çıkıyor. Türk Hava Yolları da dahil olmak üzere uçak biletlerinin astronomik fiyatlara ulaştığı, ucuz bilet bulmanın zorlaştığı, gemi yolculuklarının uzun sürdüğü ve karayolunun türlü zorluklarla dolu olduğu bu güzargahta, altmış yıldır süren bir telaş ve koşuşturma başlar. Tüm bu engellere rağmen, bu yolculuk bir “mevsimlik göçmen kuş” misali her yıl tekrarlanır durur. Bazen bir macera serüvenine dönüşür.

Avrupa’ya işçi göçünün başladığı 1960’lı yıllardan bu yana Türk insanı, özlemle kavuşmayı beklediği memleketi için çileli ama bir o kadar da anlamlı bir yolculuğa çıkar. Özellikle Viyana’yı geçip Macaristan topraklarına girildiğinde, yol boyunca uzayıp giden araç kuyrukları, adeta mahşeri kalabalığa dönen gümrük kapıları ve nihayet Kapıkule’ye ulaşıldığında yaşanan o duygusal an anlatılmaz, birebir yaşanır… İşte orası “sözün bittiği yer”.

1970’ler ve 80’lerde bu yolculuklar, genellikle Volkswagen minibüsler ya da Ford Transitlerle yapılırdı. Ailece ya da birkaç arabayla konvoy hâlinde yola çıkılır, yollarda birlikte yemekler pişirilir, tek sofrada yenilir, yardımlaşarak yol alınırdı. Su kaynatan motorlara yardım edilir, lastiği patlayan araba asla yolda bırakılmazdı. Bu yolculuk, sadece bir varış değil; bir dayanışma, bir paylaşma kültürüydü.

My beautiful picture

O dönemlerde Doğu Bloku ülkeleri sadece transit geçilir, durmak bile istenmezdi. Polislerin “çorba parası” talepleriyle karşılaşmak olağandı. Gümrük kapılarında saatlerce, hatta günlerce süren bekleyişler, sabrın sınandığı anlardı. Ama hepsi Türkiye’ye kavuşmak için çekilen tatlı bir çileydi.

Günümüzde yollar daha iyi, araçlar daha konforlu, teknolojik imkânlar daha fazla. Ama eski yolculukların tadı bir başkaydı. Kapıkule’ye yaklaşıldığında Türk bayrağını gören çocukların sevinç çığlıkları, büyüklerin dua dolu gözyaşları hâlâ hafızalardadır. “Allah devlete, millete zeval vermesin” sözleri, her kavuşmanın sessiz duası olurdu.

Zamanla ‘izin’ kelimesi yerini ‘tatil’e bıraktı. Yeni nesil artık dedelerinin doğup büyüdüğü köyleri değil, Ege’nin, Akdeniz’in tatil beldelerini tercih ediyor. Özlemle dolu o yollar artık anılarla yaşatılıyor.

Ancak ne olursa olsun, “izin yolu” hâlâ bizim hikâyemizdir. O yol, sadece kilometrelerle ölçülmez. O yol; hasretin, vefanın, aile bağlarının, bir milletin göç hikâyesinin yoludur. Her kilometresi bir anı, her molası bir umut, her varış noktası bir vuslattır.

Ve elbette içimizi sızlatan bazı gerçekleri de söylemeden geçemeyiz. Avrupalı turistleri neredeyse bedavaya yakın fiyatlarla üç günlük tatillere getirenlerin, bir gün her biri yaklaşık 5 bin Euro harcayan Avrupalı Türk ailelerinin de farkına varacağını umut ediyoruz. Çünkü bu insanlar sadece tatil yapmaya değil; memleketlerine kavuşmaya, sevdiklerini görmeye, çocuklarına köklerini göstermeye geliyorlar.

Son bir sözümüz de havayolu ulaşımı için: Yaz döneminde Avrupalı Türklerin Türkiye sevdasından kaynaklanan yoğunluğu fırsat bilip bilet fiyatlarını astronomik rakamlara çeken tüm havayolu şirketlerini biraz daha insaflı olmaya ve yılın kalan bölümünde “ekmeklerini yedikleri” Avrupalı Türklere izin sezonunda böylesine bir “zulmü” yapmamaya davet ediyoruz.

Tüm yola çıkacak olan gurbetçilerimize hayırlı yolculuklar diler, sağ salim sevdiklerine kavuşmalarını Allah’tan dilerim.